-
- Vrsta/tip rada: Originalni naučni rad
- PREGLEDAJTE RAD
- PREUZMITE RAD
-
- 414 pregleda
- 1655 puta preuzet
Sažetak
Uvod. Prelomi kod dece mogu dovesti do privremenih ograničenja aktivnosti i do trajnih funkcionalnih ograničenja. Studija je ispitivala starosnu i polnu distribuciju pacijenata, mehanizme povrede, trajanje imobilizacije i prevalenciju hirurških metoda lečenja preloma proksimalnog humerusa kod dece.
Materijal i metode. Retrospektivna studija, sprovedena od 2016. do 2023. godine, obuhvatila je 249 učesnika uzrasta od 0 do 17 godina, oba pola, koji su zadobili prelome proksimalnog humerusa. Statistička analiza je izvršena korišćenjem Man Vitnijevog testa, hi-kvadrat (Χ²) testa i post-hok testova.
Rezultati. Od 249 učesnika, 25 je lečeno hirurški, sa stopom povećanja sa 5,1% kod onih ispod sedam godina na 17,4% kod pacijenata starijih od 12 godina. Pol nije značajno uticao na stope hirurškog lečenja (p > 0,05). Saobraćajni traumatizam je bio češći mehanizam povređivanja u hirurškoj grupi (30% prema 3,7%), što ukazuje na težinu povreda koje su zahtevale operaciju. Nehirurški pacijenti su imali kraće trajanje imobi lizacije od hirurških pacijenata, sa značajnom razlikom (p < 0,05). Hirurški pacijenti su prosečno boravili u bolnici od četiri dana, uz operacije koje su uključivale različite metode unutrašnje fiksacije.
Zaključak. Prelomi proksimalnog humerusa kod dece se javljaju podjednako po polu, najčešće kod dece uzrasta od sedam do 12 godina. Padovi su najčešći mehanizam povrede, dok je saobraćajna trauma češća u hirurškim slučajevima. Oko 10% pacijenata zahteva operaciju, prevashodno starija deca zbog smanjenog kapaciteta remodeliranja. Efikasne hirurške metode uključuju elastične klinove i Kiršnerove igle. Buduća istraživanja bi trebalo da klasifikuju pacijente prema demografiji i tipu preloma kako bi se optimizovao tretman i procenili dugoročni ishodi.