SAVREMENI VIDOVI LEČENJA AKUTNE MIJELOIDNE LEUKEMIJE

Sažetak

Uvod. Akutna mijeloidna leukemija je redak malignitet čija je medijana uzrasta prilikom dijagnostikovanja 70 godina. Sve donedavno, petogodišnje preživljavanje mlađih pacijenata je, uprkos alogenoj transplantaciji matične ćelije hematopoeze bilo < 30% dok je kod pacijenata starijih od 60 godina bilo < 10%.

Savremeni terapijski pristup. Decenijama nije bilo novih lekova za akutnu mijeloidnu leukemiju što je posledica izrazite heterogenosti ove bolesti. Od 2017. bivaju odobreni novi lekovi za akutnu mijelodnu leukemiju: midostaurin, gilteritinib, CPX351, enasidenib, ivosidenib, venetoclax i glasdegib, dok je ponovo odobrena upotreba gemtuzumab ozogamicina. Savremeno lečenje akutne mijelodne leukemije podrazumeva individualni pristup pacijentima koji se bazira na prognostičkim pa rametrima kao što su procena genetskomolekularnog rizika prilikom dijagnoze i minimalne rezidualne bolesti određene posle dva primlje na ciklusa hemioterapije, sa jedne strane i procena podobnosti samog pacijenta za intenzivnu hemioterapiju na osnovu opšteg funkcionalnog stanja, komorbiditenog indeksa i gerijatrijske procene starijih od 60 godina, sa druge strane. U pogledu lečenja akutne promijelocitne leukemije, kombinacija arsen trioksida i all- trans-retinoične kiseline je prihvaćena kao optimalni tretman standardnog oblika bolesti (le ukociti < 10×109/L) dok se za lečenje oblika visokog rizika (leukociti >10×109/L) i dalje preporučuje kombinacija all-trans-retinoične kiseline i hemioterapije.

Zaključak. Novi terapijski modaliteti, uz alogenu transplantaciju i uz individualni pristup pacijentu su znača no izmeniti ishod akutne mijeloidne leukemije. Poseban izazov u lečenju predstavljaju pacijenti nepodobni za intezivnu hemioterapiju zbog starosti i/ili komorbiditeta i pacijenti sa relapsom/rezistentnom akutnom mijelodnom leukemijom.