KARAKTERISTIKE PACIJENATA SA INFARKTOM MIOKARDA, DIJABETESOM MELITUS I HRONIČNOM BUBREŽNOM INSUFICIJENCIJOM

Sažetak

Uvod. Pacijenti sa dijabetesom melitus i akutnim infarktom miokarda često imaju i druge pridružene komorbiditete, uključujući hroničnu bubrežnu bolest, što komplikuje lečenje i pogoršava prognozu. Cilj istraživanja bio je procena uticaja hronične bubrežne slabosti na kliničke, ehokardiografske i koronarografske nalaze, kao i na ishod lečenja kod pacijenata sa dijabetesom melitus i akutnim infarktom miokarda.

Materijal i metode. U analizu je uključeno 1.353 pacijenta sa dijabetesom melitus i akutnim infarktom miokarda. Pacijenti su podeljeni u grupe, sa pridruženim hroničnim bubrežnim slabostima i bez njih. Korišćene su deskriptivne i analitičke statističke metode, uključujući Man−Vitnijev U i χ² test, za poređenje demografskih, kliničkih, ehokardiografskih i angiografskih parametara, modaliteta lečenja, trajanja hospitalizacije i intrahospitalne smrtnosti.

Rezultati. Hroničnu bubrežnu slabost imalo je 38,4% pacijenata, pretežno u uznapredovalim stadijumima (III−V). Pacijenti sa hroničnom bubrežnom slabošću bili su starijeg životnog doba, češće ženskog pola, hipertenzivni i nepušači. Ehokardiografski su imali nižu ejekcionu frakciju leve komore, veći volumen leve pretkomore, kao i češće znake dijastolne disfunkcije leve komore. U navedenoj ispitivanoj grupi pacijenti su češće imali akutni infarkt miokarda bez elevacije ST segmenta, višesudovnu koronarnu bolest, niži arterijski krvni pritisak, veću srčanu frekvenciju i lošiji Killip status. Ređe su lečeni perkutanom koronarnom intervencijom, duže hospitalizovani i imali veću intrahospitalnu smrtnost.

Zaključak. Pacijenti sa dijabetesom melitus, akutnim infarktom miokarda i pridruženom bubrežnom insuficijencijom imaju nepovoljnije kliničke, ehokardiografske i koronarografske nalaze, kao i lošiji intrahospitalni ishod, što ukazuje na potrebu za individualizovanim pristupom lečenju i prilagođenim terapijskim strategijama.